Bir kedinin dar alanda mutlu olup olmayacağını belirleyen şey, evin metrekaresi değil; kedinin enerjisini nereye ve nasıl boşalttığıdır. 55 metrekarelik bir dairede iki duvarı kaplayan tırmalama ve tırmanma düzeni kurulmuşsa, o alan pek çok cins için 100 metrekarelik boş bir salondan daha tatmin edicidir. Bu nedenle apartman kedisi seçim sürecinde sorulacak doğru soru "hangi kedi küçük eve sığar" değil, "hangi kedi az yatay alanda, dikey alan ve rutin ile telafi edilebilir bir enerjiye sahiptir" olmalıdır.
Aşağıdaki değerlendirmelerde üç ölçüt öne çıkarılıyor: aktivite düzeyi, ses üretme eğilimi ve sahibine bağımlılık derecesi. Bu üç değişken, kapı komşusuyla aranızın ve kendi uyku düzeninizin ne olacağını tahmin etmede beden ölçüsünden çok daha güçlü göstergelerdir.
Cins isimlerine geçmeden önce filtreleme mantığını kurmak gerekir; aksi halde "sakin" etiketi taşıyan bir cinste bile beklenmeyen sürprizlerle karşılaşılır.
Kediler enerjilerini iki şekilde harcar: kısa ve patlayıcı koşu nöbetleri (özellikle akşam saatlerinde), bir de keşif–avlanma davranışı. Dar alanda birincisi mobilya üstünden atlamaya, ikincisi ise dolap içlerini kurcalamaya dönüşür. Düşük–orta aktiviteli cinslerde bu nöbetler günde birkaç dakikayla sınırlıdır; yüksek aktiviteli cinslerde ise 20–30 dakikalık interaktif oyun seansları olmadan davranış problemi riski belirgin şekilde artar. Enerji ihtiyacının nasıl ölçüldüğü ve türler arasında nasıl değiştiği, sitedeki egzersiz ihtiyacı karşılaştırmasında daha ayrıntılı ele alınıyor.
Bahçeli bir evde önemsiz olan miyavlama sıklığı, ses yalıtımı zayıf bir apartmanda birinci sorun kaynağıdır. Siyam kökenli ve Oriental grubu kediler sürekli "konuşan" cinslerdir ve sesleri hem yüksek hem ısrarcıdır. British Shorthair veya Chartreux gibi cinsler ise günde yalnızca birkaç kez, kısık bir tonda ses çıkarır. Gece vardiyalı çalışıyor ya da ince duvarlı bir binada oturuyorsanız, bu kriteri aktivite düzeyinin önüne almanız mantıklıdır.
Küçük kedi az alan ister varsayımı yanlıştır: 3 kilogramlık bir Abyssinian, 7 kilogramlık bir British Shorthair'den kat kat fazla hareket alanı talep eder. Buna karşılık iri gövdeli Ragdoll veya Maine Coon, hareketleri yavaş olduğu için orta boy dairelerde şaşırtıcı derecede uyumludur; tek koşul, yatabilecekleri genişçe yüzeylerin bulunmasıdır. İkinci gizli değişken yalnız kalma toleransıdır. Günün 9–10 saati evde kimse yoksa, insana çok bağımlı cinslerde ayrılık kaynaklı aşırı miyavlama ve tuvalet dışına işeme görülebilir; böyle bir programda bağımsız mizaçlı cinsler ya da uyumlu iki kedili düzen daha güvenlidir.
Aşağıdaki tablo, yaygın cinsleri dar alan perspektifinden karşılaştırıyor. Puanlar bu rehberin kendi değerlendirme ölçeğidir (1 = çok düşük, 5 = çok yüksek) ve bireysel farklılıklar her zaman mümkündür.
| Cins | Aktivite | Ses | Tüy bakımı | Dar alan uyumu |
|---|---|---|---|---|
| British Shorthair | 2 | 1 | 2 | Çok yüksek |
| Ragdoll | 2 | 2 | 3 | Çok yüksek |
| Persian / Exotic | 1 | 1 | 5 | Yüksek |
| Chartreux | 2 | 1 | 2 | Yüksek |
| Russian Blue | 3 | 2 | 2 | Yüksek |
| Birman | 3 | 2 | 3 | Yüksek |
| Tekir / melez (kısa tüy) | 3 | 2 | 2 | Yüksek |
| Maine Coon | 3 | 2 | 4 | Orta |
| Siyam / Oriental | 4 | 5 | 1 | Düşük |
| Bengal / Abyssinian | 5 | 4 | 1 | Çok dü |